نخستین دانشجوی دکترای آموزش زبان عربی دانش آموخته شد

عضو
هیات علمی دانشکده زبانهای خارجی دانشگاه اصفهان گفت: این دانش آموخته زبان
عربی به نام ˈمریم جلائیˈ در پایان نامه خود به بررسی تدریس
ادبیات معاصر عربی با رویکرد ارتباطی به دانشجویان رشته زبان و ادبیات
عربی
  با عنوان (بررسی تدریس ادبیات معاصر عربی با رویکرد ارتباطی به دانشجویان رشته زبان و
ادبیات عربی
)پرداخته و این پایان نامه در تاریخ شنبه 14 بهمن 1391 دفاع
شد
.
ˈدکتر نرگس گنجیˈ افزود: این دانش آموخته دانشگاه اصفهان در مقطع
کارشناسی ارشد خود نیز در زمینه آموزش زبان عربی کار کرده و به طور
تخصصی وارد این زمینه شده است.
این استاد دانشگاه با اشاره به ضعف های موجود
کشور در زمینه آموزش زبان و ادبیات عربی گفت: آموزش زبان دوم در جهان
یک تخصص به شمار می آید در حالیکه در کشور ما به این موضوع چندان بهایی داده نشده
است.
وی ادامه داد: آموزش زبانهای خارجی بوی‍ژه عربی در کشور ما به
روز و علمی نبوده و بیشتر افرادی که دوره های آموزشی زبان عربی را می
گذرانند قادر به تکلم به زبان عربی و استفاده عملی از آموخته های خود
نیستند.
گنجی با بیان اینکه رشته زبان و ادبیات عربی از 60 سال
گذشته در دانشگاه های ایران تدریس می شود، گفت: این رشته در دانشگاه اصفهان قدمت 50
ساله دارد و ما تلاش کردیم در سالهای اخیر آن را از حالت عمومی خارج کرده و برای
اهداف خاصی آموزش دهیم.
وی اظهار کرد: تا کنون دو مقاله از این رساله دکترا در
مجلات علمی و پژوهشی منتشر شده است

چکیده فارسی
رساله
 
با توجه به کاستی های موجود در آموزش زبان عربی با
روش های جدید در دانشگاه های ایران، در پژوهش حاضر  تدریس ادبیات معاصر عربی را با
رویکرد ارتباطی پیشنهاد داده و تأثیر آن در رشد توانش ارتباطی نمونه آماری را بررسی
نموده ایم. بنابراین هدف این پژوهش، بررسی تأثیر این رویکرد در تدریس ادبیات معاصر
عربی به دانشجویان ایرانی است.
 
سؤال­های پژوهش عبارتند از:
 
1ـ گنجاندن ادبیات معاصر عربی در برنامه آموزش
زبان عربی به دانشجویان ایرانی چه فایده­ایی دارد؟
 
2ـ چگونه می­توان ادبیات معاصر عربی را با رویکرد
ارتباطی به دانشجویان ایرانی تدریس نمود؟
 
3ـ تدریس ادبیات معاصر عربی با رویکرد ارتباطی چه
تأثیری در توانش ارتباطی دانشجویان ایرانی دارد؟
  بنابراین، این تحقیق دارای دو بُعد نظری و
میدانی است. در بُعد نظری آن، پس از بررسی رویکرد ارتباطی، به سؤال اول و دوم یعنی
جایگاه ادبیات در آموزش زبان های خارجی، و همچنین نحوه تدریس ادبیات با روش ارتباطی
پرداخته­ ایم. در بُعد میدانی پژوهش و در پاسخ به سؤال سوم، 20 دانشجوی کارشناسی
زبان و ادبیات عربی دانشگاه اصفهان در سال تحصیلی 1390ـ1391 به صورت تصادفی انتخاب
شدند.  با انتخاب گروه آزمایش به صورت تصادفی، در دو نیمسال متوالی (نیمسال سوم و
چهارم) به تدریس ادبیات معاصر عربی با رویکرد ارتباطی پرداختیم و گروه گواه طبق روش
معمول در دانشگاه های ایران در این درس آموزش دیدند.
 
با پیش آزمون نسبت به همگن بودن دو گروه اطمینان
حاصل شد و از طریق اجرای همان آزمون در دو مرحله دیگر (پایان نیمسال سوم و چهارم) 
روند رشد سطح توانش ارتباطی دو گروه سنجیده شد.
 
با استفاده از نرم افزار SPSS از طریق روش آماری Split–plot ANOVA داده
های پژوهش مورد تحلیل و تجزیه قرار گرفت. نتایج پژوهش در سطح معناداری (0/15α =) حاکی از آن است
که تفاوت معناداری در نمرات دو گروه در سه مهارت خواندن، نوشتن، و صحبت کردن وجود
دارد که بیانگر تأثیر مثبت تدریس ادبیات معاصر عربی با رویکرد ارتباطی در بهبود این
مهارت ها می باشد. اما در مهارت شنیدن تفاوت معناداری ملاحظه نشد که می توان علت آن
را به محدودیت های پژوهش نسبت داد.
 
        کلید واژگان: آموزش زبان
عربی به دانشجویان ایرانی، تدریس ادبیات معاصر عربی، رویکرد
ارتباطی، توانش ارتباطی.
انجمن ایرانی زبان و ادبیات
عربی
/ 0 نظر / 32 بازدید